Vroeger

vroeger toen ik kleiner was en alles nog wel dierf en grote mensen niet bestonden en daarmee ook niemand stierf en dan was ik wel 'es droevig maar iedereen was lief en tranen werden niet verscholen en niemand werd depressief want

er was nog zoveel liefde en dat deed dan vaak ook pijn maar in de meest pure vorm die we vergeten te zijn er was nog zoveel wonder en dat deed dan vaak ook pijn maar in de meest pure vorm die we lijken vergeten te zijn

en toen ik leerde lopen en in de bomen klom en aan de takken kwam geen einde omdat ieder einde weer begon en dan kon ik wel 'es vallen maar stond ik snel weer op want iedereen kon me weer doen lachen met z'n meest flauwe mop want

er was nog zoveel vreugde en dat deed dan vaak ook pijn maar in de meest pure vorm die we vergeten zijn er was nog zoveel wonder en dat deed dan vaak ook pijn maar in de meest pure vorm die we lijken vergeten te zijn

en later toen ik groter werd en dingen kregen naam en namen kregen waarde en waarde die kreeg faam dan kon ik nog wel huilen maar alleen als het echt moest en als ik het kon verstoppen achter verslikking of een hoest want

dan denk ik terug aan al die liefde en al die liefdevolle pijn die we in z'n meest pure vorm zomaar vergeten zijn dan denk ik aan al die liefde en al die liefdevolle pijn die we in z'n meest pure vorm lijken vergeten te zijn

en dan denk ik terug aan toen ik kleiner was en tegen alles liep en da 'k dat eigenlijk wel grappig vond de wondes waren nooit te diep en soms sprong ik zomaar in het niets gewoon, omdat het kon geen plas te diep, geen bad te vol hoe zwart ook het water in de regenton want

er was zoveel vertrouwen en dat deed dan vaak ook pijn maar in de meest pure vorm die we vergeten zijn er was nog zoveel wonder en dat deed dan vaak ook pijn maar in de meest pure vorm die we lijken vergeten te zijn

ja vroeger toen ik kleiner was en alles nog wel dierf ik weigerde om groot te zijn waardoor ik nooit niet stierf