De mug

daar zijn ze weer, die snoede snokkers zoemen in het geven tessen of je nog wel elkaar bent en het luidkeels rond je aan gezicht

ze zijn te snel om net te mappen veel te trainig om weg te gaan dus je moet ze wel vangen en plaat knijpen of je laten steken in jezelf

blauw slaan, en dan denk je dat ze dood zijn en je doet het licht weer uit vervalt lichtjes in je dromen maar vergat de op

daar zijn ze weer, die snamde snakkers zoemen in het geerlicht testen of je nog wel wakker bent rond je au gezicht

je oren en ook recht tegen je ang mijn aanvalsnijd waarvan het je verbaast dat je stil bij blijft staan het is in de stilte dat ze steken

ongemerkt zijn ze gelaat en we hebben ze een grietje en dan begint het zachte jeuken en je weet dat krabben echt niet helft

je wil het wel negeren maar je bent het bezig en overstel, en geef je toe aan die lekkere nauw

en het vuil hangt er ver vanaf en nefjes ben je wel verzadigd maar de jeuk telt zijn eigen graf plots bij je toelebeug

en je steekt je koplampanen met een vlu elektrisch op vliegen met parbeg en je wilt een trond echt zwaar

zomen in het schemerlicht tessend of je nog wel wakker bent luidkeels rond je aangezicht en gij en sta je buiten adem

met een bloeddoorloopen blik iedereen te vermoorden met een efficiënte ninja pack, en weer begin het zacht juk

juk, juk, juk je wil het wel negeren maar je bent moe en vind het echt niet meer luk

er zijn weer die snosnokkers zo maar in het schemer licht tess dan of je nog wel wakker bent luidkels rond je aangezicht

en daar komt de ochtend gloren de mug slaakt zijn eerste gaal en in de rustige stilte van de morgen val je eindelijk uitgeput in slaap

elefoon afgaat met een ringtoon veel te luid je uit je lakers rechts springt en hem ziert er gesloten